داستان

شهره شهر - 85

s-story — Wed, 15 Oct 2008 14:36:53 GMT

دکتر چیزی گفت و سعید بهت زده بر جا ماند. آلما حس کرد که قلبش در جا ایستاد: چی میگه سعید؟ بچه سالمه؟

سعید زمزمه کرد: آره. اون کاملاً سالمه آلما.

- پس چی شد؟

- چیزی نشد.

دکتر باز او را معاینه کرد و بعد به خانه فرستاد. یوماریس او را به خانه برد و به او گفت: برف. خونه خوب.

آلما کلید را در قفل چرخاند: سعید چش شد؟ سعید چرا ناراحت شد؟

یوماریس سری به اطراف جمباند: نمیدونم.

وارد خانه شدند. یوماریس گفت: چای.

و رفت تا چای درست کند.

آلما آرزو کرد که او تنهایش میگذاشت.

کنار تختش کز کرد و سیگاری روشن کرد. میدانست که نباید بکشد اما این لحظه، لحظه ای نبود که بخواهد به آن فکر کند. مشابه همه لحظه های دیگرش.

پس بالاخره فهمیدی سعید.

شاید سعید احمق باشد. اما علم که احمق نیست. و من تا به کی میتوانستم مقاومت کنم؟ او بالاخره میفهمید.

چه خوب که حالا فهمید.

حداقل دیگر آنقدر به من توجه نشان نمیدهد.

میگذارد که من خودم با دردم روبرو شوم.

و کم کم جرات کنم و با سعید روبرو شوم.

یوماریس با دو فنجان وارد شد: بیا. سیگار هست بد آلما.

آلما سرد خندید.

یوماریس پرسید: سرده؟

- نه.

- سعید ناراحت؟

- نمیدونم.

فنجان چای را در دستش فشرد: یوماریس. دکتر به سعید چی گفت؟

یوماریس جرعه ای نوشید: گفت بچه هست خوب.

- دیگه چی گفت؟

- هیچ. گفت تو... دروگا.

و ادای قرص خوردن با لیوانی آب را در آورد: گفت تو...

به شکم آلما اشاره کرد و با انگشتانش عدد 3 را نشان داد.

آلما سر به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست.

شهره شهر - 84

s-story — Wed, 15 Oct 2008 14:36:16 GMT

خاکستر سیگارش را تکانید و به خود خندید: مگه همه قماربازا آدمای بدین؟ مگه آدم خوب دلش قمار نمیخواد؟

اما چه بد بود که او باید به یک آدم خوب در این دنیا خیانت کند.

مقابل تلوزیون نشسته بود و کانالهای آن را بی هدف عوض میکرد. روی کانالی که انیمیشنی پخش میکرد ایستاد. خندید: بیا! کارتون نگاه کن! ببین! ببین چه قدر قشنگن! میبینی؟

همه حرکات آن عروسکهای نقاشی را با تمام وجودش تماشا میکرد و میخواست که "او" هم آنها را ببیند. گفت: میگن تو حالا حالاها چیزی نمیفهمی! ولی چرت میگن! من خودم خوب میفهمم که تو همه چیزو میفهمی! همه چیزو میدونی! حتی الآن میدونی که پدرت چه شکلی بوده! چون من دیده بودمش! از همون اولی که اومدی انقدر منو زیرو رو کردی تا بگی من هستم! تا بگی من اینجام! پس چه طوری میگن که تو چیزی نمیفهمی هان؟ تو دخترمی یا پسرم؟ " نی نی یا" یا "نی نی یو"؟

برخاست و پنجره کوچکی را که باز کرده بود بست. از پریشب که قرصها را خورده بود کمتر سردش میشد و بی حال بود. اما هنوز نمیتوانست خوب غذا بخورد. به "او" گفته بود: از الآن داری نشون میدی که عین پدرت بد غذایی! آخه چرا نمیذاری من چیزی بخورم کوچولوی من؟ من که قبلاً زیتون و مرغ دوست داشتم! حالا چی شده که از این دوتا بدم میاد و این همه میگو دوست دارم هان؟

باز مقابل تلوزیون نشست. گفت: یه ساعت دیگه سعید میاد. تو رو خدا آروم باش و نذار من بیشتر از این شرمنده ش بشم. اگه اذیتم کنی هردومون خجالت میکشیم نی نی!

با نگین تماسی گرفت و از حالش پرسید. و نگین گفت که هنوز هیچ خبری از فرزاد ندارد.

شهره شهر - 83

s-story — Wed, 15 Oct 2008 14:35:18 GMT

به سعید گفت: سعید تو برو به کارت برس. من با یوماریس راحتم.

سعید درهای ماشین را قفل کرد: آلما من میخوام بدونم حال تو و بچه چه جوریه... درضمن... یوماریس فارسی رو خوب میفهمه اما متاسفانه نمیتونه خوب صحبت کنه و ممکنه نتونه حرفای دکتر رو خوب برات بگه... من باشم بهتره.

آلما بی حرفی روی خود را برگرداند. کاپشنش را به تن کرد و به سمت ساختمانی که سعید اشاره شان میکرد راهی شد. از سه طبقه بالا رفتند و سپس آلما خود را در اتاق انتظاری که با زیبایی سلیقه اسپانیایی تزئین شده بود یافت. میتوانست شادی در آغوش گرفتن پاره تن فرزاد را در آن اتاق حس کند. به "او" گفت: میبینی زندگی چه بازیایی داره؟ من دیروز یه بچه سر راهی بودم و بعد شدم آلما، شدم بچه معروف محل که همه پسرا آرزو داشتن باهاش دوست باشن. بعد فرزادو قبول کردم و بعد شدم شهره شهرم، بعد فرزاد رو فنا کردم و تو رو ساختم و حالا من و تو اینجاییم. من اینجا رو حتی توی خواب هم نمیدیدم... تو فقط سالم به این دنیا بیا. من میخوامت. من میخوام که تو بیای و برام بمونی. برای من و فرزاد...

روی کاناپه ای که بسیار راحت بود نشست و بعد کنار کشید تا جا را برای یوماریس باز کند. یوماریس کنارش نشست و دستش را گرفت: زود میری.

آلما دیگر به طرز صحبت کردن او عادت کرده بود. فهمید که میگوید به زودی نوبتت میشود. به او گفت: تو خیلی خوبی.

یوماریس باز خندید، از همان خنده ها که گود بر گونه هایش می انداخت.

پس از ده دقیقه با سعید وارد اتاق دکتر شد. دکتر که مردی با ظاهری بسیار مرتب بود شروع کرد به صحبت با آنها که آلما کلمه ای نفهمید و به آنها اشاره کرد که بنشینند. سعید صحبتهای دکتر را برای او ترجمه میکرد: میگه تاریخ آخرین عادت ماهانه ت کی بوده؟

آلما به سویی دیگر نگاه کرد و دروغ گفت: بگو نمیدونم. یادم نمیاد. من هیچوقت حساب نمیکردم.

سعید ترجمه کرد و در ادامه گفتگوهایی با هم کردند. سپس دکتر آلما را یک معاینه سرپایی کرد. فشار خونش را گرفت و نبضش را گرفت. قد و وزنش را اندازه گرفت و سر به اطراف جمبانید. چیزهایی به سعید گفت و چیزهایی روی کاغذی نوشت و به دست سعید داد.

منتظر آسانسور بودند که سعید گفت: دکتر اصلاً راضی نبود. برات یه سری دارو نوشته و آزمایش و سونوگرافی. چهار روز دیگه باز باید بیای.

وارد آسانسور شدند. سعید ادامه داد: الآن دلت میخواد بری خونه؟

- توی خونه راحتم.

یوماریس صحبتهای آنها را قطع کرد: رستورانته. من و آلما.

آلما به او خندید: غذا نه!

یوماریس دستش را گرفت . اصرار کرد: بیا! رستورانته! زو! حیوون!

سعید خندید: منظورش باغ وحشه. میگه بریم رستوران و بعد باغ وحش. اینجا باغ وحش خوبی داره. تو حیوونا رو دوست داری؟

آلما کمی اندیشید: زیاد باهاشون برخورد نداشتم. بهش فکر نکردم.

سعید آنها را به خارج آسانسور هدایت کرد: برو. درسته که هوا سرده ولی توی خونه هم زیاد خوب نیست. دکتر گفت هوای آزاد و پیاده روی نیاز داری.

مقابل ماشین ایستادند. سعید سوئیچ ماشین را به دست یوماریس میداد. به آلما گفت: ماشین مال شما. من میرم دارو و وقت برای آزمایش بگیرم. بعد هم میرم کمپانی. اگه کاری داشتی به یوماریس بگو، اون فارسی رو خوب میفهمه.

آلما در دل خدا را شکر کرد.

یوماریس پشت فرمان نشست و آلما کنارش. یوماریس ماشین را به راه انداخت و موزیکی روشن کرد. آلما به آن موسیقی جنوب اروپا گوش میسپرد و آنرا تحسین میکرد. آرزو میکرد که میتوانست با آن بخواند. مثل همه ترانه های ایرانی که سالها همراهشان خوانده بود. گفت: قشنگه.

یوماریس جواب داد: بله. زیبا.

آلما پرسید: تو بچه داری؟

- بله. یک دختر. یک پسر.

- چند سالشونه؟

- سال؟ دختر...

مکث کرد و در ذهن شمرد: شانزده. پسر چهارده.

آلما خندید: جوون موندی!

یوماریس باز با خنده اش گفت: جوون نه! من هستم پیر!

آلما گفت: نه! اسم؟ اسمشون چیه؟

یوماریس کنار پیاده رو پارک کرد و به او اشاره کرد که پیاده شود. آلما همان کار را کرد. در رستوران زیبایی پشت میزی کنار پنجره نشستند. آلما دید که باران شروع به باریدن میکند. یوماریس گفت: بارون! زو نیست!

آلما خندید. گفت: نگفتی؟ اسم بچه هات چیه؟ اسم بچه؟

یوماریس به منو نگاه میکرد: دختر آوا. پسر آرام.

آلما گفت: ایرانی؟

یوماریس با لبخند گفت: بله. زیبا. آوا هست "سولیدا". آرام هست "کایادو".

یوماریس منو را به او نشان میداد و سعی میکرد به او بفهماند که آن غذاها چیست. اما آلما جرات نداشت هیچیک را بخواهد. گفت: سبزی. میوه.

فهمیده بود که میتواند آنها را تحمل کند. یوماریس با خنده گفت: میدونم! سبزی. میوه. مثل سیب. مثل هویج.

آلما آسوده نفسی کشید.

یوماریس چیزهایی برایشان سفارش داد و به میزشان بازگشت. مقابل آلما نشست: سعید هست خوب. خیلی خوب.

آلما با لبخندی تلخ جوابش را داد: آره. سعید خیلی خوبه. خیلی خوبتر از اون چیزی که قرار بود باشه. لعنت بر من.

یوماریس گفت: چی میگی؟

آلما به پنجره نگاه میکرد که بارانی به پاکی اشک چشم پشتش مینشست: هیچی یوماریس. تو هم خیلی خوبی.

شهره شهر - 82

s-story — Tue, 14 Oct 2008 16:49:50 GMT

نمیدانست این درد مال معده اش هست یا نه، شب قبل که سعید اسم عجیب آن غذا را به او گفته بود او سعی نکرده بود آنرا به خاطر بسپارد و فقط خندیده بود و گفته بود که این شبیه زرشک پلو با مرغ است، فقط زرشک ندارد و پر از زعفران است، و نتوانسته بود بیش از دو قاشق بخورد. به سعید گفت که بوی روغن زیتون دارد حالم را به هم میریزد و سعید خودش خواسته بود برایش چیزی آماده کند، اما او به خواب رفته بود. سعید به او گفت: بیا حداقل این تخم مرغ آب پزو بخور. حالت بد میشه آلما!

آلما سرد خندید: نه. حالم خوبه. عادت میکنم.

سعید نگاه مستاصلی به او کرد. گفت: من الآن باید برم کمپانی. ظرف سه ساعت میام. بعد هم میریم دکتر.

- برو نگران من نباش.

سعید رفت و او را تنها گذاشت. آلما با خود فکر کرد که نباید بگذارم سعید آنقدر حساس شود. باید خودم از پسش بربیایم. هرچه تا به حال به او دروغ گفته ام بس است.

این بچه من و فرزاد است.

قدم به حیاط پشت خانه گذاشت. هوا بهتر شده بود، از سوز شب قبل خبری نبود. اما صدای زنگ که بعد از چند ثانیه متوجه شد صدای زنگ خانه است او را باز به درون کشید. پرده جلوی در شیشه ای جلوی خانه را به کناری داد. زنی تیره پوست و خوش خنده که چهره دلچسپی داشت و میخندید برایش دست تکان داد. آلما فکر کرد که باید با او چه کنم. ناچار در را گشود. زن با لهجه عجیبی گفت: سلام آلما!

آلما سراپای او را برانداز کرد و گفت: سلام. شما؟

- هستم دوست سعید. همسر دوست سعید.

آلما لبخندی به او زد و از جلوی راهش کنار رفت. فهمید که او همسر دوست سعید است و حتماً سعید او را فرستاده بود.

زن به درون آمد و پاکتی را به دست او داد: سیب.

آلما با لبخندی پاکت را گرفت. درون آنرا نگاه کرد و با شگفتی چندین سیب درشت سبز رنگ را دید و متوجه شد چه علاقمند به خوردن آنهاست. آنها را بو کشید. بوی آنها شامه اش را نواخت. بی اختیار زن را در آغوش گرفت و بوسیدش. زن به او خندید: من نامم یوماریس (Yomaris). من همسر مهرداد. مهرداد هست شوهر من.

آلما بی اختیار اشکی در گوشه چشم خود یافت. سر به زیر انداخت و آن را پاک کرد. نمیدانست چرا اشک ریخته است. او طاقت مدت طولانی تنها ماندن در آنجا که حتی روی نقشه هم ندیده بودش را نداشت: چه خوب که کسی به سراغم آمد.

گفت: بیا تو.

دست یوماریس را گرفت و به سرسرایشان راهنماییش کرد. یوماریس روی کاناپه نشست. گفت: سیب خوب. "لا مانزانا اس بوئنا"

آلما با خنده سری به اطراف جمبانید. حس کرد هرگز نخواهد توانست آن زبان را بیاموزد. یوماریس گفت: بیا.

و با دست کنار خود را به او نشان داد. آلما خواست بنشیند، هنوز حس میکرد که آنجا خانه او نیست، انگار یوماریس میزبانش بود. صدای زنگ تلفن او را به خود کشاند. یوماریس گفت: سعید!

او راست میگفت. آلما با امیدواری گوشی تلفن را برداشت: آره سعید اومده اینجاست... خیلی مهربونه... باشه... عجله نکن من خوبم. فکر کنم بتونم سییب بخورم... نمیدونم توی یخچال هست یا نه، ولی یوماریس برام آورده.

صحبتش را با سعید خاتمه داد و کنار یوماریس نشست. نمیدانست که باید از او پذیرایی کند یا نه. او هیچ چیز نمیدانست. او هنوز آنجا را خانه خود نمیدانست. سیبی از پاکت بیرون آورد و رو به یوماریس گرفت و گفت: آلما... سیب... آلما یعنی سیب!

انگار یوماریس فهمید او چه میگوید: زیبا! بسیار زیبا! تو چند سال؟

- من؟ هفده.

یوماریس داشت تند تند با انگشتهایش میشمرد. آلما فهمید که او میخواهد تا هفد بشمارد. دست او را گرفت و به او خندید. از میز کنارش کاغذ و مدادی برداشت و عدد 17 را با ارقام انگلیسی نوشت. یوماریس باز همان خنده صمیمانه اش را که گود به گونه هایش می انداخت به چهره آورد: دیه سی سیه ته!

آلما خندید: آره!

- سی!

- چی؟

- آره! بله، آره هست سی!

آلما به او خندید. فکر کرد شاید این تنها کلمه ای باشد که بتواند بیاموزد. از زبان انگلیسی هم همینقدر میدانست. چقدر دوست داشت با آن زن حرف بزند. از حرف زدن با سعید خیلی راحت تر بود، حداقل به نظر میرسد او بیش از سی سال نداشته باشد. آلما مداد و کاغذ را به دست او داد: تو!

- من؟ درست! تو هست تو!

- چی؟

- تو! هست تو!

آلما خوشحال شد. حداقل تو همان تو بود. فکر کرد بچه اش باید این زبان را بیاموزد.

یوماریس روی کاغذ عدد 37 را نوشت. آلما باور نمیکرد: سی و هفت؟ تو خیلی جوون موندی!

- من؟ جوون؟ نو!

و با دستش صورت همیشه خندان خود را پوشاند.

گفت: نی نی یو!

و دست بر شکم او گذاشت. آلما دست بر دست او گذاشت: آره! سی! نی نی!

- ئن اسپانیول هست: "نی نی یو". او "نی نی یا"!

- چی؟

- اسپانیول. بچه هست "نی نی یو" اگه پسر. "نی نی یا" اگه دختر.

آلما خندید: فارسی نی نی!

یوماریس هم در جوابش خندید: میدونم!

آلما سیبش را که روی میز گذاشته بود برداشت و گازی به آن زد. حس کرد طعم آن در همه وجودش پخش شد. هیچوقت سیب را آنقدر دوست نداشت.

یوماریس موهای او را از روی شانه اش به عقب زد: تو هستی بسیار زیبا.

شهره شهر - 81

s-story — Tue, 14 Oct 2008 16:49:23 GMT

مسخره بود که او اینجا بود.

اما او اینجا بود، همینجا، و این رویا نبود. او در بارسلون بود. فکر کرد: جایی که حتی میشود در خیابان هم فریاد کشید و خواند.

به رویای خود خندید.

سعید ماشین را میراند و آلما بی حرفی اطراف را تماشا میکرد. سعید پرسید: قشنگه نه؟

و آلما اعتراف کرد: خیلی...

- حالت خوبه؟

- یه کم سرگیجه و حالت تهوع دارم. دیگه بهش عادت کردم.

- باید بری دکتر. خیلی هم لاغر شدی. از روز اولی که دیدمت خیلی لاغرتر شدی. غذا نمیخوری.

- نمیتونم. گفتم که. از بوی غذا بدم میاد.

سعید خندید: ویار خوبی نیست! برای خودت و بچه ضرر داره!

آلما سرد خندید.

خود را راضی کرد و کمی شیشه را پایین کشید. لحظه ای که از هواپیما پیاده شده بود و هوای مدیترانه به ریه هایش دویده بود با خود فکر کرده بود که میتوانم اینجا زندگی کنم. هر چه هم اینجا بیگانه باشد، هوایش را دوست میدارم.

- چقدر خیابونای اینجا بزرگه. پهنه.

- حتی کوچه هاشم کوچیک نیست. حالا صبر کن برسیم خونه... عاشق اونجا میشی آلما.

- آپارتمانه نه؟ خونه ها بیشتر آپارتمانن.

سعید پوزخندی زد: آپارتمان؟ صبر کن شاهزاده خانم من!

آلما نمیتوانست او را نگاه کند.

سعید حدود نیم ساعت راند و وقتی مقابل آن خانه توقف کرد آلما نمیتوانست نفس بکشد. فکر کرد که هرگز نخواهد توانست در آن خانه زندگی کند. سعید گفت: اینجا خونه توئه.

آلما به حیاطی که بیشتر به باغ میمانست وارد شد. از درب چوبی نرده های حیاط گذشت و قدم به "خانه اش" گذاشت. به "او" گفت: به گمانم شانس آوردیم!

وارد ویلای دو طبقه شد. مبلمان آنجا را فقط در تبلیغات رویایی کانالهای ماهواره دیده بود. دکوری به رنگهای کرم و قهوه ای روشن که پرواضح بود به دست متخصصی طراحی شده است، چه حتی یک تابلوی آویزان در آن خانه هم حساب شده بود، همه چیزش، رنگش، طرحش، محل نصبش... آلما سعی کرد خونسرد باشد. پرسید: اتاق خواب کجاست؟

سعید به بالای پله ها اشاره کرد و بعد به دنبال او به طبقه بالا رفت. باز هم آلما رنگهای کرم و قهوه ای روشن را در اتاق خواب میدید. از سعید پرسید: سعید شغل تو چیه؟

- تجارت.

همین بود.

درست همین ترس بود که آلما تا به آن لحظه شغل او را نپرسیده بود. بی اختیار گامی به عقب برداشت: تجارت چی سعید؟

- فرش و صنایع دستی. به اروپا. چرا یه مرتبه رنگت پرید؟

آلما لبخندی کم رنگ زد: هیچی... فکر کنم به استراحت احتیاج دارم.

- باشه. اما فکر کنم بدت نیاد که حیاط پشت رو هم ببینی هان؟ بیا بریم، من سفارش میدم غذا بیارن. هوا خنکه، همونجا با هم میخوریم.

- تو که از من انتظار نداری این خونه رو تمیز کنم؟

- چی؟ مگه تو میتونی؟ نه! هر روز از ساعت یازده صبح تا دو یه مستخدم در اختیارته. هر کاری هست اون انجام میده.

آلما روی یک صندلی پشت میزی در کنار استخر نشست. سرد بود. لباسش را سفت در بغل کرد. فکر شام داشت حالش را به هم میزد.

سعید راست میگفت.

بهتر بود او به یک دکتر مراجعه کند.

به "او" گفت: بابا دوست داره تو سالم به دنیا بیای...